Share

Ik zie dat Bibi verlamt is vanaf haar middel naar onderen en zich schuivend door haar hok sleept, verder oogt ze kalm en lijkt geen pijn te hebben.

Gaat het Bibi?

‘mijn achterkant wil slecht meer meedoen. Ik denk dat ik afscheid moet gaan nemen’

Dat denk ik ook Bibi. Heb je pijn?

‘nee eerder een verlamd gevoel. raar he dat mijn achterkant het gewoon niet meer doet?’

Ja raar, Kan je nog beter worden Bibi?

‘ik weet het niet maar denk het niet. Dit voelt wel als het einde, als definitief’

Ik leg haar uit wat haar opties zijn waaronder een spuitje bij de dierenarts. Ze ziet er voor de rest nog vrolijk uit dus we besluiten de volgende dag af te wachten.

‘gaan we’ is het eerste wat ze mij vraagt als ik haar zie de volgende dag. En ik bemerk dat ik twijfel

‘Het is goed Marieke, ik weet wat er gaat gebeuren en ik heb er vrede mee, nu jij nog’

Ik besef dat het mijn eigen emoties zijn die moeite hebben met dit afscheid maar haar woorden geven mij het laatste zetje en we zijn naar de dierenarts gegaan.

 

Geef een reactie